„Sporo gości przy stolikach. Trzaskanie drzwiami. Henryk ogląda się podejrzliwie, przyglądają nam się rozmaici młodzieńcy z brodami. Iluż tych konspiracyjnych durniów! Myślą, że wystarczy zapuścić wąsy i brodę, a już są ocaleni. Głos Henryka przytrzymuje mnie na krześle. Mam przekazać Luśce i jej narzeczonemu rozkaz skontaktowania się z „komórką Andrzeja" — to łączność z Pawiakiem. Grypsy Irki, grypsy do niej. Co Irce z tych grypsów
Wracam do domu. Megafony wrzeszczą ostatnie komunikaty, nadają skoczne melodie. Plakaty z roześmianą dziewczyną, dojącą krowę „Jedź z nami do Niemiec!" Ludzie uciekają do bram. Obstawione wyloty ulic. Samochód z żandarmami. Strzały. Tramwaj hamuje gwałtownie młodzież pryska w ruiny, w bramy. Wpadłam na jakąś klatkę schodową. Ktoś łapie mnie Honorka! Ale wydaje mi się obcą kobietą. Wiem, że Zbyszek przywiózł ją z dziećmi zza Bugu, że wyszła za mąż za... Antoniego, mieszkają teraz w Zielonce. Opowiada jednym tchem, że Maciek i Halinka zapomniały już o matce. O Antonim, który bredzi, że kobiety nie powiny nic innego teraz robić, tylko zająć się rodzeniem dzieci. O jakimś płaszczu i kapeluszu... opowiada, opowiada. Mało co rozumiem. Czy to jest ta sama Honorka rwąca się do Korpusu Ochotniczego Kiedy ludzie wysuwają się na ulicę, Honorce wypadła z rąk torba. Podnoszę. Gazetki Honorka — „Konrada", taki ma pseudonim — też wsiąkła w „robotę".“(12)