„Przerażony, że sposobność minie, ruszył za nią. Przystanęła na chwilę pod jabłonią.
— Urszulo... chciałbym pani coś powiedzieć. Odwróciła się i spojrzała na niego, lekko dygocąc. Noc była czarna, pełna zimnych gwiazd. Vincent
nie zabrał z sobą lampy, tylko przez okno kuchenne sączyło się mętne światełko. Zapach włosów dziewczyny bił mu w twarz. Otuliła się szczelniej szalem i skrzyżowała ręce na piersiach.
— Zimno pani — spytał.
— Tak. Lepiej wejdźmy.
— Nie! Proszę... Ja.„ — zagrodził jej drogę.
Ukryła podbródek w ciepłym szalu i spojrzała na niego szeroko otwartymi, zdziwionymi oczyma
— Zdaje się, Monsieur Van Gogh, że nie rozumiem pana.
— Chciałbym pani tylko powiedzieć... Ja... to znaczy...
— Nie teraz. Zimno mi.
— Pani powinna o tym wiedzieć. Awansowałem dziś, przechodzę do działu litografii... to moja draga podwyżka w tym roku...
Urszula odwróciła się i przystanęła. Szal zsunął się jej z ramion, ale nie czuła nocnego chłodu.
— Dlaczego właściwie pan mi to mówi, Monsieur Van Gogh
Wyczuł chłód w jej głosie i przeklinał swoją niezręczność. Napięcie opadło nagle, poczuł się spokojny i opanowany. Zastanowił się przez chwilę, jakim tonem zacząć, wreszcie zdecydował się.“(4)