„Król jeszcze raz westchnął. Gilbert pośpieszył mu z pomocą.
— Wasza Królewska Mość ma zupełną słuszność, ale obecnie należy bardziej uważnie spojrzeć w przyszłość, aniżeli dotąd.
Król podniósł głowę. Można było zauważyć, jak jego brwi z lekka się zmarszczyły.
— Wasza Królewska Mość raczy mi darować, jestem lekarzem. Gdy choroba jest poważna, przywykłem działać radykalnie.
— Czy przywiązuje pan tak wielką wagę do dzisiejszych rozruchów
— Wasza Królewska Mość — to nie są rozruchy, to jest rewolucja!
— I pan chce, abym się wdawał w układy z buntownikami, ze zbrodniarzami Bo przecież oni zdobyli Bastylię przemocą, a to jest bunt. Zabili pana de Launaya, pana de Losmea i burmistrza de Flessellesa — a to jest zbrodnia!
— Chciałbym, aby Wasza Królewska Mość raczył oddzielić jedno od drugiego. Ci, którzy zdobyli Bastylię, są bohaterami, ci zaś, którzy zamordowali panów de Launaya, de Losmea i burmistrza, są zbrodniarzami.
Król zaczerwienił się z lekka. Po chwili rumieniec znikł
s Jego twarzy, wargi króla pobladły, a na czole ukazały się
krople potu.
— Ma pan słuszność. Jest pan lekarzem, a właściwie chirurgiem, bo tniesz żywe ciało. Ale wróćmy do naszych spraw. Nazywa się pan doktor Gilbert, w każdym bądź razie pańskie memoriały są podpisane tym nazwiskiem.“(6)