„Dopiero za tę cenę dyrektor cofnął mu wypowiedzenie, ograniczyjąc karę do okresowej degradacji na drugiego pilota. Mieszkanie otrzymał.
W cztery lata później był już instruktorem Tu134. Mógł też latać na Iłach, ale znów stanął dęba, odmawiając udziału w szkoleniu pilotów tego typu samolotów. Tłumaczył, że Iły są fatalnie skonstruowane (w żargonie pilotów zwano je zawałowcami) — w kabinie stale panuje wilgoć, a z powodu niskiego ciśnienia pilotom brakuje powietrza. Przy okazji skrytykował wysokość dolarowych diet. Na przykład w Ameryce musieli żywić się konserwami przemyconymi mimo zakazu wwożenia ich do Stanów.
Takie wystąpienia zyskały mu opinię człowieka odważnego, od którego jednak lepiej trzymać się z daleka, bo.można sobie zaszkodzić w karierze.
Gdy po przewrocie sierpniowym 1980 roku w kraju dokonywano rozliczeń podjęto wówczas sprawę PLL Lot. Sytuacja ekonomiczna przewoźnika przedstawiała się katastrofalnie. Brakowało sprzętu. Nowe Iły 62 i 64 odstraszały klientów (świeża była jeszcze pamięć katastrofy nad Okęciem, która pochłonęła kilkadziesiąt ofiar). Pozostałe samoloty były mocno wyeksploatowane.
Sytuację komplikowały zmiany przepisów taryfowych w świecie. Międzynarodową konwencję o stałej cenie biletów dla każdego przewoźnika zastąpiła zasada tzw. free sky — wolnego nieba, według której każdy ustalał opłaty według własnego rachunku. Air France, Swissair, British Airways obniżyły ceny biletów o czterdzieści procent. Lot, żeby konkurować ż tymi bogatymi przwoźnikami na trasie atlantyckiej, musiałby podnieść komfort swych usług. Tymczasem miał do zaoferowania wyłącznie samoloty wąskokadłubowe, w których pasażer siedział ściśnięty jak w autobusie PKS z Warszawy do Grójca.“(11)