„1 wiedziano, ile węgla zawiera na przykład jeden litr C02 w określonych warunkach ciśnienia i temperatury, więc na podstawie ilości pochłoniętego przez rośliny C02 Saussure mógł obliczyć ilość pobranego przez roślinę węgla. Powoływał się przy tych obliczeniach na Lavoisiera. W ówczesnym rozumieniu rośliny pobierały tylko węgiel, den zaś był w równoważnych ilościach wydalany.
W jednym z doświadczeń Saussurea sucha masa siedmiu roślin barwinka wzrosła o 531 mg, natomiast w 431 ml C02 pochłoniętego przez te rośliny węgiel stanowił tylko 217 mg. Różnica 314 mg odpowiada ilości wody związanej w produktach fotosyntezy.
Podobnie dwie rośliny mięty zwiększyły swoją suchą masę o 318 mg, a z ilości pochłoniętego C02 (309 ml) wynikało, że pobrały tylko 159 mg węgla; różnica 159 mg odpowiada związanej wodzie, gdyż poza dwudenkiem węgla rośliny miały do dyspozycji tylko wodę.
Jeżeli będziemy dokładnie analizowali podawane przez Saussurea liczby, to znajdziemy w jego wynikach szereg nieścisłości w odniesieniu do znanego nam równania empirycznego
6CO,+6H20 = C6HuO.+60, 264+108 = 180+192
Ilość wiązanej w tym procesie wody (108 g) jest półtora raza większa od ilości zasymilowanego węgla (72 g). W doświadczeniu z barwinkiem stosunek ten wynosił 1,45 zgodnie z regułą, natomiast w doświadczeniu z miętą ilość związanej wody była równa ilości węgla. Przyczyny tych odchyleń należy szukać w przybliżonej ocenie wielkości suchej masy roślin, dokonanej przed doświadczeniem.“(10)