„— Nie wiem, czemu mój najstarszy chłopak miałby się tak odwracać. Przez całe życie byłem religijny. Zawsze postępowałem najuczciwiej, jak mogłem, żeby tam nie wiem co, i próbowałem nauczyć tego samego moich synów i córki. Widzisz ten kawałek ziemi, o tam, Pluto No, więc to jest poletko Pana Boga. Dwadzieścia siedem lat temu, jakem kupił tę fermę, przeznaczyłem jeden akr gruntu dla Pana Boga i co roku oddaję na kościół wszystko, co z tego kawałka zbiorę. Jeżeli to jest bawełna, oddaję na kościół wszystkie pieniądze, jakie za nią dostanę na targu. To samo ze świniami, jak je hoduję, albo z kukurydzą, kiedy ją posadzę. To jest poletko Pana Boga, Pluto. Dumny jestem, że chociaż niewiele mam, przecież dzielę się tym z Panem Bogiem.
— A co tam rośnie w tym roku
— Co rośnie A nic. Najwyżej trochę mleczów i łopuchów. Bo po prostu nie miałem czasu zasadzić tam bawełny tego roku. Ja, moje chłopaki i te dwa czarnuchy tacyśmy byli zajęci czym innym, że na razie musiałem zostawić odłogiem poletko Pana Boga.
Pluto uniósł się i spojrzał nad polem ku lasom sosnowym. Wszędzie piętrzyły się tak ogromne usypiska wykopanego piasku i gliny, że nie włażąc na drzewo trudno było sięgnąć wzrokiem dalej niż na sto jardów.“(16)