„— Jestem nim — zapewniłem. — I to także powinniśmy wziąć na warsztat. O co mianowicie chodzi takim jak ja. Z SAO, a szczególnie z „Trójki". Muszą zrozumieć, że troszczymy się wyłącznie o bezpieczeństwo... tylko trzeba, żebyście przedtem zrozumieli to i wy. Ale wymiana poglądów na ten temat nie zaszkodzi. Zamierzam nawet zaprosić któregoś z tych, którzy przylecą z naszej stacji. Przyjdzie także Change... a propos, jak wam się z nim żyje
— Robi swoje... — odpowiedział po chwili bez przekonania Semow.
Zaśmiałem się.
— To już postęp — stwierdziłem — Dawniej uważalibyście tylko, że przeszkadza. Czy Aria i na jego cześć wygłosiła mowę
— Na twoim miejscu... — zaczął niechętnie Semow, ale nie pozwoliła mu skończyć.
— Zostaw, Sem — syknęła. — My go obchodzimy tylko o tyle, o ile możemy mu pomóc, w jego służbie. Zostaw, bo naprawdę wygłoszę mowę... — uśmiechnęła się z przymusem.
Zrobiło mi się przykro. Przypomniałem sobie tamten wieczór... mniejsza, co sobie przypomniałem.
— Przepraszam — mruknąłem — już nie będę. Nawiasem mówiąc — dodałem niespodziewanie dla samego siebie — to wcale nie miało być złośliwe. Ja... — urwałem. Przyszło mi przez myśl, że to, co chciałem powiedzieć, spodobałoby się pewnie obcym. Ale nie o obcych mi chodziło... no, dobrze.“(9)