„— Dlaczego, dlaczego on nie przychodzi... — posłyszał z wielkim napięciem, lecz niegłośno wypowiedziane słowa. Powtarzała je w kółko, niekiedy sobie pod nosem, niekiedy zaś wyraźniej. Chciała jakiś niepokój zrzucić ze swoich barków, chciała się czegoś pozbyć to się wyczuwało.
Doszedłszy do progu „Sportowej" zawróciła i patrząc na swe ręce i ich nerwową robotę poszła znów w stronę różowej budy. — Nie przychodzi, dlaczego — powtórzyła znikając za pniem. Jasna sukienka oddaliła się, aby po chwili na nowo wypłynąć i zbliżyć się. Udając, że ta w stanie depresji przebywająca, a zarazem podniecona osoba nic go nie obchodzi, Leon już nie odrywał się od książki. Dziwny spacer tam i nazad, tam i nazad trwał wcale nawet długo. Aż nie ukazał się kelner z tacą. Dziewczyna wyłoniwszy się tedy zza pnia stanęła mu w poprzek drogi.
— Słucham — i kelner wyszczerzył wyjątkowo sczerniałe zęby. Zdawało się, że obgryza nimi niewidzialną kość.
Niemal zdyszana po swym spacerze, jakby zawahała się, czy ma o coś spytać. Leon Wachicki przestał udawać zaczytanego i przyglądał się jej otwarcie. Nawet z podkreśloną otwartością. Zależało mu na tym, by zwróciła na niego uwagę. Twarz jego posłusznie wyraziła przyjemne zaskoczenie.“(3)